در ادامه مبارزان ایرانیان آزاده دراین محیط مناسب که کمتر تحت تاثیر فرهنگی غرب کشور بود و بیشتر ملهم از فرهنگ هندی و خود منطقه بود و بدلایلی از دسترس اشغالگران بواسطه بعد مسافت دور مانده بود مردی به پاخاست.این عزیز بنام یعقوب لیث صفاری توانست قسمت هایی از ایران را از یوغ اعراب خارج کند و در حالی که قسمت های زیادی را آزاد کرده بود بطرف بغداد که ریشه اصلی اشغالگران بود حرکت کرد--حالا اگر تو در مورد مرگ و یا مینوی شدن یعقوب لیث صفاری داری به این قسمت اضافه کن
این یک نقطه عطف بسیار مهم در تاریخ مبارزات استقلالطلبانه ایران است. یعقوب لیث صفاری و تأسیس سلسله صفاریان، اولین تلاش موفقیتآمیز پس از قیامهای اولیه برای تشکیل یک حکومت مستقل ایرانی بود که تأثیر فرهنگی و جغرافیایی ویژهای داشت.
از نتایج جستجویی که انجام دادم، اطلاعات دقیقی دربارهٔ مرگ یعقوب لیث صفاری به دست آمد.
نحوه «مینوی شدن» یعقوب لیث صفاری:
حرکت به سمت بغداد: یعقوب پس از فتح مناطق گستردهای از ایران (از جمله خراسان، سیستان، کرمان، فارس و خوزستان) و با اتخاذ مواضع ضد عربی و حمایت از مخالفان خلیفهٔ عباسی، تصمیم گرفت بغداد، مرکز خلافت، را فتح کند.
نبرد و شکست: در نهایت، سپاه او در نبردی سخت در منطقهای به نام دیرالعاقول (نزدیک بغداد) در برابر نیروهای خلیفهٔ عباسی (معتمد) شکست خورد.
مرگ: یعقوب پس از این شکست سنگین عقبنشینی کرد و در راه به برادرش، عمرو لیث، نامه نوشت تا به او بپیوندد. او در گندیشاپور خوزستان (نزدیک دزفول امروزی) سخت بیمار شد و در شوّال سال ۲۶۵ هجری قمری (معادل ۸۷۹ میلادی) بر اثر بیماری قولنج درگذشت.
این واقعه، شبیه به سرنوشت ابومسلم خراسانی، نشان میدهد که او نیز، با وجود کسب استقلال در بخش بزرگی از ایران، نتوانست خلیفهٔ عباسی را شکست دهد و در نهایت به دلیل سختی نبرد (و نه خیانت داخلی، بلکه شکست نظامی مستقیم) از دنیا رفت.
- ۱ بازديد
- ۰ ۰
- ۰ نظر